Freek

Dat hij varanen en roofvogels naar poparena’s brengt. Soit. De meeste kritiek op Freek Vonk gaat over dierenwelzijn, maar gejank om een beestje dat wat lichtprikkels krijgt vind ik makkelijk. En ja, veel wilde dieren zijn in compromitterende houding met Nederlands bekendste bioloog op de foto geweest. Daar hebben ze geen toestemming voor gegeven, maar we mogen er vanuit gaan dat hij weet wat hij doet. Meestal. En daarnaast: een nieuw lievelingsdier voor een hele generatie is ook wat waard. De anti-speciesisten zullen het wel niet met me eens zijn.

Waarom krijg ik dan toch kramp? Het heeft met mijn eigen helden te maken. De afgelopen jaren volgde ik een aantal veldbiologen. Vaak jonge mensen, die maanden achtereen witbrood met jam eten in een vervallen gebouwtje in de jungle van Borneo. Die elke dag op pad moeten voor data, maar hun onderzoeksobject zelden van dichtbij te zien krijgen. Laat staan dat ze er selfies mee nemen. Of ze liggen nachtenlang wakker in een hangmat bij de rivier, om neusapen te bestuderen. Het klinkt gaaf, maar na een paar weken kun je die apen niet meer zien. Kan het je niets meer schelen om welke tijd ze nu precies beginnen te roepen en waarom. Maar je noteert het. Maandenlang zonder Netflix, wijn of vrienden. Freek arriveert elke week op een ander continent, zo lijkt het. Roept ‘oeh!’ en ‘ah!’ en verdwijnt weer uit beeld. Zeker, hij deelt feitjes. Maar het zijn oude feitjes.

Omdat ik graag gave filmpjes met dieren wil maken.” Amber (9) zit aan tafel bij De Wereld Draait Door, haar held heeft net gevraagd waarom ze graag bioloog wil worden. Als ze wint, wordt ze zijn assistent in de nieuwe liveshow. Het had zo mooi kunnen zijn: “Omdat ik wil begrijpen hoe de natuur in elkaar steekt.” Of, als je een filosoofje in de dop hebt: “Omdat ik, door dieren te bestuderen, wil ontdekken wat het betekent om mens te zijn.”

Vonkfoto2

Ach, wie houd ik voor de gek. Mijn tienjarige ik wilde graag stropers in de boeien slaan. Ik had er nog een brief over geschreven naar Geef Nooit Op. Maar wilde ik dat omdat ik geen onrecht kon verdragen, of omdat het me heel erg stoer leek? Waarschijnlijk beide. Natuurlijk wilde ik gave filmpjes maken met dieren. En nog steeds. Het sluit alleen zo slecht aan bij de praktijk.

In Taiwan ontmoette ik een man die een miljoen mieren en termieten heeft geteld en op soort gesorteerd. Om iets over het voedingspatroon van schubdieren te kunnen zeggen en hun rol in het ecosysteem. Vier jaar lang moest hij dagelijks in het donker achter schubdieren aanvangen, daarna was hij vier jaar bezig met het uitpluizen van de drollen in zijn vriezer. Nooit mocht hij een keertje op reis. Of zich met een ander dier bezighouden.

Het zijn de langeafstandslopers van de wetenschap die ik bewonder. Volgens mij is het niet moeilijk om aan een mensenkind dat nog geen acht jaar op deze planeet rondloopt, uit te leggen wat het betekent. Een man die zolang als jij leeft een dier onderzoekt. Dat moet wel een héél interessant beest zijn! Heb je gelijk een mooi aanknopingspunt om het over wetenschap in actie te hebben. Kijken, nadenken, nog meer kijken. Verzamelen, kijken, nadenken. Nog meer verzamelen. Op den duur misschien iets schrijven. En helemaal op het eind: een leuk filmpje opnemen. Meestal dat zelfs niet. Maar uiteindelijk kunnen die mensen wél Freeks Wikipediafeitjes updaten. Tuurlijk, Freek is een echte slangendoctor en heeft serieuzere teksten geproduceerd dan de columns op zijn website (‘toen ik het beest zag, vloog ik meteen in de boom om hem te pakken!’). We merken er alleen zo weinig van.

Sinds kort staat hij wat vaker zonder glimlach op de foto. Hij heeft een stichting tegen wildlife crime opgericht. Netjes vermeldt hij zijn methode. Dat hij niet zelf met knuppels over de savanne rent om stropers in te rekenen, maar dappere mensen heeft ontmoet op zijn reizen. Heel veel komt er nog niet binnen, maar we mogen erop vertrouwen dat zijn hoofd de doneerknop op den duur vanzelf laat rammelen. Het is precies het juiste onderwerp. Als de illegale wildhandel niet stopt, is het bewonderen ook gauw afgelopen. Kinderen bakken cakejes tegen de ieliegel wildlijf krijm, ik vind het fantastisch. Maar wat me echt over de streep trekt: het schubdier staat in de line-up van bedreigde dieren. Hij heeft zelfs een eigen pagina: “Schubdieren zijn de meest bizarre zoogdieren die ik ooit heb gezien.” Oké, ik ben om. Doet u mij maar één ticket Freek Vonk Live: Dwars Door De Wildernis.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s